گلشن

خوب بلاگفا هم دوباره راه افتاد و باید دید ما هم دوباره راه می افتیم یا نه؟

پ.ن: البته خیلی هم چیز محشری نمی نوشتم ولی خوبی آن لاین ننوشتن این بودن که آرشیو کاملم رو در لابه لای هاردهای خودم دارم.

گلشن...

می گوید زندگیام شده است جاده چالوس پر پیچ و خم، پشت رول نشسته ام، نیمه شب است و ماشین های باری با چراغ های پرنور از روبه رو میآیند و چشمهایم را میبندند. ترس از هر پیچ نشسته در گلویم. میگویم جلوتر، حاشیه کنار جاده، نگه دار و پیاده شو، آبی به صورت بزن و خستگی ای درکن. میگوید چه فایده آخرش که باید تا ته این جاده بروم! میگویم حداقل روز هم نیست از زیبایی درختها و پیچ و واپیچ جاده لذت ببریم. میگوید لذت را کسی میبرد که نشسته است بغل دست راننده، دل سپرده به راننده که خاطرش جمع است این جاده را رد میکند و به مقصد میرساند، اما امان از درون راننده ک گلشن...

هنوز دارم فکر میکنم که چی شد و کی و چرا چمدان داد دست تو؟ غم نامه های مرا لایک میکنی و من غم ناله های تورا.. ولی هیچ کدام ما نمی داند آن نُت برای آن ِ دیگری مان نوشته شده است. غریبانه ، گم شده ایم در زمانی که از برای ما نیست، در آسمانی که برای تو نیست... در روزهایی که خبر خوش از بازگشت بهار به خانه هایمان نمی دهد.پاییز شده است و خوب به غایت سردناک! روزها و شبهایمان جا به جا شده است. دلتنگی اما ادامه دارد... حسرت که کاش شبی از شبهای تابستان تصمیمیان را می گرفتیم و سبز میشدیم.دلتنگم؟ تکرار مکررات که دیگر گفتن ندارد. تو خود بخوان حدیث مفصل را!پ.ن : میدوارم بلاگفا گلشن...

زمان چنان سرعت گرفت که انگار سوسن 15 ساله هنوز در من است... همان دخترک ساده ای که روزهای دبیرستانش را با خاطرات سبزها و آبیها ساخت و پرداخت و آخرش هم رسید به سیاهی ها..به همین راحتی. تا آمد برسد و نزدیک شود دورتر شد و جا ماند! حال؟ خوش هم نمیداند 26 ساله است یا 15 ساله...

دل تنگی امان برید... پس کی قرار است دست از اقامه برداری و برگردی؟ اصلن برمیگردی؟

گلشن...